Özsuyum içine çağlar
fikirlerim ayrılıncaya kadar
tenim yozlaştığında bir yangın başlar
midemin dağlarında, madenlerinde bağırsaklarımın.
Uyuşmaya başlar dudaklarım
ziftle kaplanır yollarım, ovalarım
tırpanla bile biçilemez özgürlük yankılarım.
Elbiseme bulaşır kahpe adalet
ayaklarımda sürüklenir yıllarca
dağlar vicdanımı, kalbimi
saatler vurunca dokuza.
Hüzün kaplar yüreğimi
ırgatlar dinlenmeden çalışır tarlalarımda
kırmızı kavurur, yakar beyinleri
iflas etmeye başlar bedenler sırasıyla
rençperden ağaya, beyden hanıma.
Kıvırcık saçların dolar boğazıma
yeni bir çark dönmeye başlayınca
selam ver makinelerin yeni dünyasına.

Önceki / Previous İlkyaz Eylül Yazılarıyla Yayında!
Sonraki / Next Eşyalar ve Yalnızlık