Bekliyorum harekeli saniyelerin,
Bileklerimde kıvrılmasını.
Dudaklarımda yeni bir aşkın amentüsü…
Ve tüm yol kenarlarının kayıp girizgahları…
Öteleniyor buruk sevinçlerimde.
Portreler asıyorum kalyon boylarına.
Renksiz ve mat…
Mona Lisa gülüşünü izliyorum bir duvar kenarında.
Tüm tılsımı çözülüyor sardunyaların.
Titrek bir yaprak oluyorum,
Basamakları tek tek çıkarken,
Kendime düşen her patikada.
Yok oluyor çocukluk anılarım.
Yalpalaya yalpalaya geçiyorum zamanı.
Çizgiler atıyorum baş harflerine.
Kesik işaretler…
İşlevsel değil artık metanetler.
Korkuyorum korkmaktan, yüzüne baktığımda.
Kol saatimde onlarca güzel söz…
Burjuvazi bir ışıkta,
Çözülüyor suya dalarak.
Koşuyorum arkandan her rüzgar estiğinde.
Yetişemiyorum mavi fularına.
Saçların tırnaklarıma geçiyor.
Bağırıyorum geveze bir sükûnetle.
Ağaçlar kesiliyor ormanlarda.
Denizler kuruyor kayalıklarda.
Düşümde düşsüzlük…
Bekliyor göz yaşımı.
Gidiyorsun ve yaralar açıyorsun!

İklimler hava boşluğuna asılıyor.
Bu şehrin hikayesi, sona eriyor.
Camlar doluyor gülüşüme.
Paslı demirler parmaklarımı büküyor
“Hayal mi hakikat mi?” diyorsun Mona Lisa’ya.
Kıpırdanıyor hafifçe.
Berbat bir melodi kulakları sağır eden…
Armonikasında seziyorum duruşunu.
Mona Lisa’nın.
İstanbul diyorsun, ah İstanbul olmasaydı!
Hiçtik ve vardık.
İstanbul, sallıyor kız kulesini.
Birkaç balıkçı seni uyandırıyor.
Pulu dökülmüş barakalarda…
Gidiyorsun!
Her ayrılık bir ayrık otu.
Biliyorsun!
Dilimde bir amentü…
Boğazımda ıslak tadın…
İstanbul’da
Sisler içinde uyuyorsun.
Ah Mona Lisa!
Sormuyor hiç kimse adımı.
Gömdü gamlı bir hayale,
Telli sazımı!

Bunları da Sevebilirsiniz

kaynak: K24- Hazal Bozyer, 05.01.2023 “Gelenek icat etme ve kültürel formları koruma noktasında zannedildiği kadar ‘muhafazakâr’ olmayan bu topluluk nasıl oluyor da sanat ve edebiyatta yüz yıldır aynı temanın etrafında dönüp durabiliyor? İcat ettiğimiz en temel geleneğin şiddet, çürümüşlük, yozlaşma ve linç kültürü (bu bir kültürse?) etrafında toplanması bize ne söylüyor?”   “Üzerinde yaşadığım bu …

Share

Tren yolculuklarında çocukluğumdan beri beni çeken bir şeyler olmuştur. Koca demir yığının en az kendisi kadar çetin raylar üzerinde ilerlerken yaptığı metalin ritmik müziği mesela. Hiçbir zaman nereye gittiğini bilmediğim insanlar ve onların çok değişik yüzleri. Gençliğimde, şehrin içinden geçen rayların hemen karşısında bir banka oturur, denk getirebilirsem geçen trenleri seyrederdim. İstasyona yaklaştıkları için ayaklanmış …

Share

Edebiyat: İsmail Palıt – Düşünüş / To Think / Réflexion Cennet sanıp girsen içine,Hayal kırıklığına uğrarsın.Çünkü apaydınlık bir beyaz değil.Biraz gri, biraz daha mavi. Bu bir sarmal.Birbirine girişik yollar, eller bacaklar,Akarsular sesler, hayatlar…Bu bir yumak içinden çıkması imkânsız.Bir saat yağ gibi pürüzsüz.Bir saat, ikiyi biraz geçiyor.Altımdaki yol durmadan gidiyor.Sesler dikkatimi çekiyor ayrı ayrı.Hepsini birleştirip öyle …

Share
Önceki / Previous Karşıtlığın Ritmi / RHYTHM OF CONTRAST
Sonraki / Next Büyük Ada'dan