,
Samanyolu içimde olmasaydı onu nasıl görecek ya da bilecektim? İsterdim kırmızılıkta
kaybolup bir göktaşının en küçük tanesi kadar galaksiler arasında dolaşıp kendimi bilinmeyen
bir gezegenin ortasında bulmayı. Uzayda seyahat imkanı sağlayan kanatlarımla Mars’ı
dolaşıyorum. Evet hayalimde Mars’tayım ben hayalimde Marslı. Ona olan sevgime bütün
gezenler sığabilirdi. Haksızlığa uğrayıp gezegenlikten çıkarılan Plüton bile.
Mars’tayım. Saatlerin ve mevsimlerin yer değiştirecek kumu tutsak edecek kum saatlerinin
olmadığı bir yerdeyim. Kızıl gezegendeyim. Doğumunda kızıl batışında masmavi olan
gezegen. Orada mıydım gerçekten? Dokunuyor muydum ellerimle yerinin yüzüne?
Görebiliyor muydum bana olan gülümsemesini?
Üzerimde bir kapsül tulumu var, yürüyorum. Bir çocuğun ilk defa adım atmaya başladığı
heyecanla sürekli düşüyorum ve bu bana mutluluk veriyordu. Etrafımda uçuşan UFO’lara
bakamıyordum, gözlerim kamaşıyordu. İnsan hayallerinde ağlar mı? Mars’ta olduğum için
gözyaşlarım kırmızı bir bulut gibi damlıyordu. Her bir tanesi yüreğime değen karın eriyip
geçtiği bir ürperişti. Anlıyorum. Tıpkı koyu sislerin arasından tebessüm eden taze bir güneşin
pırıltıları gibi gülümsüyordu. Geziyordum, adını kimsenin koymak istemediği gezegende.
Kaybolmak istedim. Uzayın sonsuzluğunda sonsuza kadar.
Dışarısını yıldızlarla süslemiş gecenin mavisi üstünde bir dolunay manzarasıyla penceremin
kenarında usulca fısıldadı bir kuş “Belki bir gün” diye. Ardından söyledim ben de “Mars işte.
Hayallerimin son durağı.”

Bunları da Sevebilirsiniz

buluğ çağımın deli gömlekli ahtapotu nereye koşar, nerede kesilir tık! nefesi sekiz bileği olsa sekizi de sızlayacak kıyılarının kestiğince kanayacak içdenizi ona bir ambulans! dil ucunun turuncu fırtınasında savruk yitik kimi sözcükler gibi unutulurken adım annemin tırnak diplerinde mayası genç kızlığımın kimse çağırmayacak, kimse çağırmayacak ah ambulans! ben büyümemeliyim efendim beni soracaklar doğmamış çocuklarıma beni …

Share

Öncelikle şunu belirtmek isterim ki; bu metni okurken kendinizi eleştirdiğim insanlardan üstün görmeyin. Bu metni okuyabiliyor ve anlayabiliyorsanız çok yüksek ihtimalle Türkiye Cumhuriyeti vatandaşısınız. Ve bu deneme, Türkiye Cumhuriyeti’nde yaşayan-yaşamayan her Türk vatandaşı için geçerlidir. “Acaba Covid aşısını çıkaranlar için de geçerli mi bu söyledikleri?” deme ihtimalinizi göz önünde bulundurarak şimdiden söylüyorum: Evet, geçerli. Ben …

Share
Önceki / Previous Uçsuz Bucaksız - Gülce Gökçen
Sonraki / Next Palestinian Oscar-Nominated Short Film: The Present by Farah Nabulsi