“Boşluk.” Dedim.

Boşluk olarak tanımlardım hayatımı. Karşımdaki insanı süzdüm tepeden tırnağa, şımarık cevabıma vereceği tepkiyi ölçmeye çalıştım. Ne de olsa orta yaşlı kesim değil miydi doğduğumdan beri bilinçsiz bir şekilde memnun etmeye çalıştığım? Orta yaşlı kesim değil miydi hayatımdan ne zaman memnun olmasam şükretmem gerektiğini falan söyleyen? Gerçekçi olmak lazım beyefendi, ne siz benim doğduğum dünyaya doğdunuz ne de tam tersi. Anlayamayacaksınız ve ben de anlayamayacağım ve benden sonraki de muhtemelen anlayamayacak çünkü açıkçası hepimiz burada bir şeyler anlamak için var olmuş olamayız. Bazılarımız sadece bir süre burada durup sonra da yavaşça, sakince, olaysızca çürüyüp gitmek için var. Bunda anlaşabiliriz belki, çünkü ikimizden de rockstar havası alamıyorum ne yazık ki. Normallerdeniz biz. Bir süre mütevazi bir alan kaplayacak, sonrasında usulca ölüp gideceğiz. Öldüğümüzde de ne milli yas ilan edilecek, ne de haberlere çıkacağız. Üç-beş kişinin aklından geçeceğiz sadece, bizimle olan ilişkilerini analiz edecekler baştan sona. Yeterince üzücü bir anı bulduklarında belki ağlayacaklar böyle bir durumda uygun bulunan ağlama süresince, daha fazla değil. Zamanında denmiş bazı laflar üzerinden suçluluk duyacaklar, pişman olacaklar. Eninde sonunda hepsi bitecek. Biz biteceğiz. Hiç var olmamışçasına yok olacağız. Zaman obsesif kompulsif bir temizlikçi gibi silecek bizi, bir zamanlar olduğumuz her şeyi. Ve biliyor musunuz? (Buraya en sevdiğiniz rakamı yerleştirin,sıfır hariç) yıl sonra kimse ama kimse düşünmeyecek bizi. Çünkü başından sonuna kadar boş yaşadık hayatımızı. Dürüst olmam gerekirse hiçbir işe yaramadım ben. Kimseye yardım etmedim. Kimseyle aşırı eğlenmedim,aşırı üzülmedim. Anı yaratmadım. Kimseye olmam gerektiğinden iyi veya kötü bile davranmadım. Her günü bitirene kadar yaşadım sadece. İz falan bırakmadım. İz bırakma düşüncesi midemi bulandırıyor. Hayatım bende çok iz bıraktı, yetmez mi? Hangi travmadan başlamamı istersiniz? Hangi sinir krizi sizi tatmin eder? Ekonomik krizin tam da içine orta sınıf bir ailede doğmuş olmamı da konuşabiliriz. Her günün her saatini aynı sıkıcı fakir rutinde geçirmiş olmamı. Boşluk, boşluk, tam bir boşluk içine doğmuş olmamı. Yapacak hiçbir şeyim olmayışını, aslında kimsenin bana ihtiyaç duymuyor oluşunu, zaman içerisinde büyüyen tedirginlik verici mental hastalık koleksiyonumu, asla ve asla mutlu olamayacağımı. Neredeyse bütün hayatımı başarılı olmak istediğimden emin olmadığım konularda başarılı olmaya çalışarak geçirmiş olmamı. Çünkü başka kaçış yok, başka yolu yok. Prestijli okul bir, prestijli okul iki, prestijli okul üç arasında geçirdiğim hayatta kendim hakkındaki her şeyi kaybetmiş olmamı. Anlamsız oluşunu, artık benim için her şeyin anlamsız oluşunu. Ama bunlar tabu. Ama ben nankör ve şımarığım. Siz beni bu gerçekliğe getirmiş olduğunuzu gözardı edeceksiniz. Siz bu gerçekliği oluşturmamış gibi davranacaksınız. Bilinçli halde yaptığınız bütün seçimlerin sonuçlarından; beni, herkesi, dünyayı soktuğunuz halden soyutlayacaksınız kendinizi. Bu sizin için yeterince iyi bir çözüm. Tebrikler, her günün her saati kendinizi bu yalana inandırabiliyorsunuz. Ama ben inandıramıyorum. Önemi yok bunların. Konuşmuyorum, dinlenmiyorum, varım, yokum. Boşluğum ben, boşlukta yaşıyorum.

Bitti her şey.

“Nerede kalmıştık?” diyorum karşımda oturan sıkılmış adama.

“Hayatınızı bir kelimeyle tanımlasanız ne olurdu diye sormuştum. Bu soruyla kapatıyoruz programı bugün.” Oturuşunu düzeltiyor, gitmeye hazır.

“Tek kelimeyle tanımlamak epey zor olurdu, ama dolu derdim sanırım. İyisiyle kötüsüyle dopdolu yaşadım. Bu süreçte yanımda olan herkese teşekkür ediyorum.” Hayatımın ne ilk ne de son planlı yalanı. Yirmi yaşındayım. Daha yeni başlamışım gibime geliyor. Sabırsızlıkla bekliyorum olmayacak her şeyi.

 

Bunları da Sevebilirsiniz

İş dünyasında kadınların emekleri ve bedenleri üzerinde kurulan tahakküm ayrımcılığın en sinsisidir. Sağa sola racon kesen mahalle çetelerinin yerini şirketlerde görülmez bağlar üzerine inşa edilmiş “abilik müesseseleri” almıştır. Bu müesseseye girmek için erkek olmanız yeterlidir. Becerikli, zeki ya da çalışkan olmanıza gerek yoktur, hatta belki olmasanız daha bile iyidir. Abilik müessesesi sizi taşır, dışlamaz. Erkekler …

Share

Thanks for the Dance, the sınger’s posthumously released album, honors hıs legacy as a mystıc and as a man. Written by Spencer Kornhaber for THE ATLANTIC The work unearthed after Leonard Cohen’s death at age 82 in 2016 contemplated the soul, the Holocaust, and hip-hop. “Kanye West Is Not Picasso” went the title of one poem in Cohen’s …

Share

Portland-based artist Kate MacDowell (previously) continues to construct discomfiting combinations of human and wildlife elements in her porcelain sculptures. She builds each piece by hand, and often layers in details after hollowing out the main form, whether it is a fox’s body encasing a human skull or a human brain filled with flora and fauna.  MacDowell describes …

Share
Önceki / Previous GÖZLERİMİ KAPATTIĞIM ANDA
Sonraki / Next Unutulmak Makamı ve Evrensel Gelişim