Yalnızlık Öldürür Onu


gece soğuk olurdu
eksik bir an gibi
çabucak koşmak isterdik içeri
gelemezdi an
bakmaya tutamazdık
senelere bakmaya
senelerden geceyi mehtap gibi kavramaya

doyamadık üşümeye
bir ninni uğruna yastığa baş koymaya razıydık
mum titrediğinde alevi sönmesin diye
bazen bilerek söndürürdük
Şaka niyetine eğlencemizdi
bir mumun etrafına düşler dizerdik
dünyamız dönüyordu o an

şimdi aklımda
bir an çıkmaz soğuk
içeriye üşüyerek koşacağım
artık hayallerimi serçelere ayırdım
hatıralarımı mumun ucunda tükettim
şakalarımla mumu söndürdüm
çocuk gibi çocuk

ağlamakta gülmekte çocuğun
çıkar bir dayak bir sevinç
işte yıllarımı koydum önüme
başlıyor satırlar damlalar önüme
serili yıllar koşmak ister
yalnızlık öldürür onu
Gene de yalnızlık öldürür onu

Önceki / Previous Bereketli Bir Gün
Sonraki / Next Burhan Sönmez - The Names of the Stairs