Titrek sokak lambasındaki son ışığız 


Titrek sokak lambasındaki son ışığız
Yalnızız, çevrilmiş dört köşemiz
Son baharda dökülmeyen son yaprağız
Bir alev değil, buzdur bizi yakan
Bir kanadımız doğuya diğeri batıya uzanır
Keskin bakışlarımız güneşi eritir
Ellerimiz aya ulaşır
Bir uçsak  sıradağlar saklanır
Çağ açar çağ kapatırız
Bir hasretimiz vardır
Evren kadar karmaşıktır
Bir düşmanımız vardır
İçten içe kemirir bizi
Kenetlenmiş çelikten dişlerimiz, çatık kaşlarımız,dertle karışmış yorgun sakallarımız vardır.
Buluta karışan sıcacık nefesimiz, yanardağlarda saklı öfkemiz vardır

Bunları da Sevebilirsiniz

PEN merkezleri her ay genç yazarlarımızı dünyaya tanıtıyor.Mart ayı yazıları için sıra PEN Fransız Merkezi’nde… İlkyaz olarak sitemizin “Yazılar” bölümünde her ay üç genç kalemi tanıştıracağız sizlerle. Bu eserleri İngilizce’nin yanısıra her ay dünyanın farklı yerinde konumlanan bir PEN merkezi o ülkenin diline çevirip üyelerine ve ülkelerine tanıtacak. Bu sayede, edebiyatımız uluslararası alanda yeni okurlar …

Share

Türk şiirindeki eski yapıyı tümüyle değiştirerek sokağın dilini şiirin diline taşıyan Orhan Veli Kanık 1914 yılında İstanbul’da doğdu. Onun edebiyata olan merakı ilkokul sıralarında başladı. Bu dönemde Çocuk Dünyası isimli dergide bir hikâyesi basıldı. Ortaokulun yedinci sınıfındayken Oktay Rifat Horozcu ile tanıştı. Birkaç yıl sonra ise bir müsamere sırasında halkevinde Melih Cevdet Anday ile arkadaş oldu.  Üniversite yıllarında …

Share

Güneş söndü. Dünyalılar bunu sekiz dakika sonra farkedecekti. Neden söndüğünü anlamalarına ise ne zamanları ne de imkanları olacaktı. Veysel, 34 yaşında bir devlet memuruydu. Kredi kartından kesilen yıllık aidat ücretine itiraz etmek için o sabah işinden zar zor izin almış ve bankaya uğramıştı. Otomattan sıra numarasını aldı. Banka ağzına kadar doluydu ve müşterilerin beklemesi için koyulan tüm koltuklar doluydu.   Veysel numarasına baktı. 662 yazıyordu. Kolonlardan …

Share
Önceki / Previous İki Yüzümle Benim
Sonraki / Next İki Yolcu