Yurdumun acılarına dair
03:23 Giresun, 08.02.2023

ÜZGÜNÜM YİTİRMEK BENİMDİ
ARTIK ÜLKEMİN

4 farklı şehirde 6 aylık bir bebek gibi büyüttüğüm
Son çocuğum kederli gülümsemenin ardından
Huzur buldum…
Annem yasaklamıştı şiiri
Ayrılık bu sefer benden esmedi
Yeni güne karşı umutla uyanmak varken
Acılar içinde buldum ülkemi
Hiçbir şeyin tadı yokmuş gibi zaman dondu
Tanık olduk insanlığın var olmasına
Haluk Levent çocukluğumdan kalma bir abi gibi
İyiliğe akan bir nehrin son ezgisi
Ece Su kurtarıldı son aklımda kalan isim
Bir arkadaşım baba oldu sevinemedi Sivas ellerinde
Dışarda geçirdiler geceyi ilk öğrencilerimden
Öğretmen Ümit Demet’in eksikliğini düşündüm
Döndü sesime dönemeyenleri düşündüm
Bir baba son kez kızının elini tuttu
Ölüm toplandı acının eşiği hissedildi
Kış güzelliği ile gelmedi
Sözlüklerde yer almayan bir kelime gibi
Bulunmak istemedim bulunması gerekenleri düşündüm
sessiz duaların kimse var mı’ların içinde
umut sözcüğünün iliklerimize kadar hep bir ağızdan
söylendiği beklemelerin ortasında kaldık
bana yasaklanan şiirin tazeliği
annemden önce uyanacak bir ekmek gibi
Okullar sevgiyle açılacak şiirler okunacak
“bu son olsun” diyecek Cem Karaca
Yazgı ve kaderin aynı olmadığını
sadece bu şiir söyleyecek yarınların çocuklarına
üzgünüm yitirmek benimdi artık ülkemin…

 

Bunları da Sevebilirsiniz

EDEBİYAT: DERMAN ARIBAŞ ÖNOĞLU – SAÇ  Yeryüzünün bilinmeyen bir noktacığında sayısı belirsiz apartman birbirlerine yaslanmış, yılların keder ve sıkılganlığını bu sayede taşıyabiliyorlardı. Söz gelimi; içlerinden birinin kılına zarar gelecek olsa topyekûn yerle yeksan olacak kadar bağlıydılar birbirlerine. İşte bu hakikatli sokağa bakan yüzlerce loş, rutubetli dairenin birinde, bir masa düzlüğündeki kalçalarını gizleyebilecek kadar sık ve uzun …

Share

telaş dolu rüzgarların, yüzleri okşadığı yalnız günler hatırlıyorum. toplanın eski dünyanın ölüleri! dinleyin yirmi birinci asrın salgınını. dinleyin on günde, nasıl ipotek koyduğunu şehirlerin, ömürlere. -i- mezar taşlarından para çekilen bir çağda, charonion gondolunu satmak, kararını aldı sonunda. işler kesat, ruhlar cimri. ekmek parasını dahi çıkaramazdı zavallıcık. tak etmiş olacak canına, satılığa çıkardı bir sitede. …

Share

“Varoluş, özden önce gelir:” Yaptıklarımızla kendimizi yaratırız, her karar verdiğimizde sabit değerleri olmayan bir dünyada yaratıcı da oluruz. Dolayısıyla yaptığımız her hareket ve verdiğimiz her kararda aslında bizim için “ideal insanın” davranışlarını yansıtmış oluruz. Bu nedenle “varoluşçuluk bir hümanizmdir.”

Share
Önceki / Previous İsimsiz / Untitled
Sonraki / Next Sabahattin Ali'nin Potsdam Şiiri "Daüssila"